این شعر را تقدیم می کنم  به روح پاک امیر حجتی و سیروس مهدی پور

و محمد رضا و عباس و تمام شهدای هشت سال دفاع مقدس

خاک عشق و پاکی و ایثار

داغی خورشید سوزنده

و صدای هولناک موشک و شلیک خمپاره

نوبت اوست

عزم خود را جــــزم کرده

محکم و راسخ به سوی وعده ی خود می شتابد

پای خود بر خاک پر مین می فشارد

اما اکنون پا ندارد

پنجه هایش آن  تن خونین او را روی خاک پاک آنجا می کشاند

او که حالا دست هایش را نثار عشق خود کرد

از ته دل ، با تمام قدرتش فریاد می آرد که ...                                                             

                                                 راه آزاد شد ...