حکایت من حکایت کودکی است که تازه متولد شده و وارد دنیای جدید شده است و با ضربه ای که از پشت خورده چشم باز کرده و دیده که دنیایی که وارد آن شده است چقدر با دنیای قبلی اش تفاوت دارد ، پس بغض گلویش باز شده و زار زار گریه می کند .

و اکنون ؛

مدتی است که پشت نیمکت های کلاسی نشسته ام که به من یاد می دهند که چطور باید در این دنیا زندگی کرد ،مدتی است  یاد می گیرم که چطوربایددروغ گفت،حق کشی کرد ، دورویی کرد ، برای دل بها قرار دادو محبت را فروخت و عشق و احساسات را نادیده گرفت ...

و اما من...

با وجود اینکه درد ترکه ی روزگار را بردستانم احساس می کنم و چندین بارزمین خورده ام

باز نمی توانم یاد بگیرم و خود می دانم چرا ، چون اصلآ دوست ندارم یاد بگیرم .

و از طرف دیگر خسته شده ام ؛ تا کی باید بنشینم و ببینم که دیگران حقم را بخورند و من لام تا کام حرف نزنم ، تا کی باید اجازه دهم که از محبت من سوء استفاده کنند و من چشم بر روی واقعیات ببندم فقط به این امید که می توانم در آنها تغییر ایجاد کنم .

حداقل دیگر در این مدت فهمیده ام که نمی توانم چیزی را عوض کنم و در این وسط فقط خودم هستم که نابود می شوم پس باید چه کنم ...

و امروز ؛

حس می کنم که خودم را گم کرده ام ، حس می کنم شده  ام یکی مثل همه ی این مردم ، این مردم دل مرا پر کرده اند از کینه و نفرت و...

و این احساس ها نا خواسته بر من چیره شده اند و دیگر چشم هایم معنی محبت را نمی فهمند ...

دلم برای خودم و احساس های قشنگم تنگ شده است .