شاپرک بالت شکسته                   پر پرواز تو بسته

می بینم غم توی چشمات                 چه غریبونه نشسته

شاپرک خواب قناری                               چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن                                     تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم                تو رو از خودم میدونم

بذار یه شعری که گفتم                    واسه ی دلت بخونم

شاپرک دل توی سینه                              ساعتها تنها می شینه

وقتی شب میرسه از راه                               خواب پرواز رو می بینه

واسه زخمات یه دوانیس              دلم از دلت جدا نیست

توی این غربت جون گیر                 یه نگاه آشنا نیست 

هر کجا می ری خزونه                           غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره                                      اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثه بارون                               رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت                      

شاپرک من تو رو دارم