هدیه ی پدر

عشق در رگ های اوست

                                شادی و آرامش من خنده ی اوست

و نگاهش افق مهر و محبت                                                           

                      دست هایش مامن من

تو بدان ...

                                امروز هستم زنده ام

با بودن تو

پس خدایا ...

                                 نفس من ، نفس او 

زندگانی و جوانیم ، هدیه ی او

                                    باور انسان

روزي از روزها دانشمندى آزمايش جالبى انجام داد. او يك آكواريوم ساخت و با قرار دادن يک ديوار شيشه‌اى در وسط آكواريوم آن ‌را به دو بخش تقسيم ‌کرد.

در يک بخش، ماهى بزرگى قرار داد و در بخش ديگر ماهى کوچکى که غذاى مورد علاقه ماهى بزرگتر بود. 

ماهى کوچک، تنها غذاى ماهى بزرگ بود و دانشمند به او غذاى ديگرى نمى‌داد. 

او براى شکار ماهى کوچک، بارها و بارها به سويش حمله برد ولى هر بار با ديوار نامرئي كه وجود داشت برخورد مى‌کرد، همان ديوار شيشه‌اى که او را از غذاى مورد علاقه‌اش جدا مى‌کرد. 

پس از مدتى، ماهى بزرگ ازحمله و يورش به ماهى کوچک دست برداشت. او باور کرده بود که رفتن به آن سوى آکواريوم و شکار ماهى کوچک، امرى محال و غير ممکن است.

در پايان، دانشمند شيشه ي وسط آکواريوم را برداشت و راه ماهي بزرگ را باز گذاشت. ولى ديگر هيچگاه ماهى بزرگ به ماهى کوچک حمله نکرد و به آن‌سوى آکواريوم نيز نرفت.

ميدانيد چـــــرا ؟ 

ديوار شيشه‌اى ديگر وجود نداشت، اما ماهى بزرگ در ذهنش ديوارى ساخته بود که از ديوار واقعى سخت‌تر و بلند‌تر مى‌نمود و آن ديوار، ديوار بلند باور خود بود ! باوري از جنس محدوديت ! باوري به وجود ديواري بلند و غير قابل عبور ! باوري از ناتواني خويش .

اگر ما در ميان اعتقادات و باورهاى خويش جستجو کنيم، بى‌ترديد ديوارهاى شيشه‌اى بلند و سختى را پيدا خواهيم کرد که نتيجه مشاهدات وتجربيات ماست و خيلى از آن‌ها وجود خارجى نداشته بلکه زائيده باور ما بوده و فقط در ذهن ما جاى دارند.                      

این شعر را تقدیم می کنم  به روح پاک امیر حجتی و سیروس مهدی پور

و محمد رضا و عباس و تمام شهدای هشت سال دفاع مقدس

خاک عشق و پاکی و ایثار

داغی خورشید سوزنده

و صدای هولناک موشک و شلیک خمپاره

نوبت اوست

عزم خود را جــــزم کرده

محکم و راسخ به سوی وعده ی خود می شتابد

پای خود بر خاک پر مین می فشارد

اما اکنون پا ندارد

پنجه هایش آن  تن خونین او را روی خاک پاک آنجا می کشاند

او که حالا دست هایش را نثار عشق خود کرد

از ته دل ، با تمام قدرتش فریاد می آرد که ...                                                             

                                                 راه آزاد شد ...

از روزی که اومدم شادم ...با تمام وجود می خندم ... تمام غصه هامو فراموش کردم .

حال و هوای شهر عوض شده ، همه چیز بهاریه ، نمی دونم چرا اینقدر بهار و دوست دارم شاید به خاطر اینه که

خودم هم تو یکی از همین روزها متولد شده ام و اولین چیزی که از این دنیای بی رحم دیده ام شکوفه های زیبای

درخت گیلاس ، تن سبز و تازه رسته ی گل های باغچه و آب شدن قندیل های آویزون یخ از شاخه های درخت 

 کهن سال کنار پنجره ، که همیشه آشیونه گنجشک ها بوده و نوک کوچولو و باز بچه هاشو نو  میشد از تو اتاق

 دید .

لطافت بارون های بهاری چیز دیگه ای. شاید واقعا اشک شوق آسمونه که دوباره می تونه ما آدمارو تو دامن پر

مهر خودش ببینه . این که می بینه حداقل یه نفر زیر بارون می شینه و به آسمون خیره می شه که شاید لطافت بارون در دل سنگیش اثر کنه .

ابر های سفید ی که در دل آبی و زلال آسمون مدام این ور اون ور می روند و مثل قطاری می مونند که لطافت

بارون رو به به جاهایی که هنوز حال و هوای بهار به مشامشون نرسیده می برند . آبی زلال آسمون همیشه به

آدم آرامش می ده .

به نظر من بهار ماه تولد همه آدم هاست ، فرصتی است برای عوض شدن ، این که همه چیز رو زیباتر ببینیم ، برای

 اینکه کدورت ها رو فراموش کنیم .

                           پس... تولد همتون مبارک ، عیدتون هم مبارک

                                           کادوی منم یادتون نره ...

باز عاشورا ، محرم ، دسته های تعزیه، آش نذری....                                                                          

ندائی در دلم گوئی تکانم می دهد ...

چشمهایت گریه های عاشقان می بیند و اشکی نمی ریزد ...

در تنهایی خود غرق سکوت می شوم :

حسین می دانست  سفری که در پیش دارد سفر شهادت است، آنهم نه فقط خود ، طفل شیرخوارش ، برادرش ، عزیزترین یارانش و..

او می دانست که باید شاهد پرپر شدن عباس باشد و صبر کند . او میدانست که بعد از او با خواهرش چه خواهند کرد ، او میدانست که باید دخترش را به دست دشمنانش بسپارد و برود ...

حسین که در مقابل تیرهای دشمنان نماز عشق خواند و ترس و تردید به خود راه نداد ...

او می دانست که هیچ کمکی به او نخاهد رسید و همه پیمان شکنی خواهند کرد و در مقابل سیل دشمنان ، او و خانواده اش تنها خواهند ماند ولی باز تسلیم نشد ...

حسین (ع) الگویی از ایثار و مقاومت و بندگی خدا وعشق است .

با هر ندای یا حسین ...

چشمهایم صحنه های کربلا مبیند و بس..

دست عباس ،  مشک آب ، تن بیجان و خونینش ...

نگاه پر عطش ، پرسان  و مظلوم سکینه .....

علی اکبر ، علی اصغر ، قاسم...

درون گوش هایم ناله های زینب کبری

صدای گریه های طفل معصوم ، سکینه ..

(عمه جان من آب میخواهم ...)

دلم فریاد می آره...

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست ؟...

باز هم سکوت

گونه هایم جویبار عشق او...........